Home

Levi houdt van timmeren en zagen. Hij was dus heel blij toen hij voor zijn derde verjaardag een werkmanskoffertje kreeg. Met een echte schroefboor erin. Zo eentje die linksom of rechtsom schroeven kan indraaien. Of juist boren. Afhankelijk van het voorstukje dat je op het apparaat doet. Wat een uitvinding!
De hele dag sleept hij zijn koffertje met zich mee. ‘Maken?’ vraagt hij en wacht het antwoord niet af. Hij pakt zijn schroevendraaier en draait een tafelpoot vast. Met de hamer timmert hij nieuwe spijkers in de vloer en met zijn zaag probeert hij stukken van de muur te zagen. En dat lukt.
Het zijn minuscule stukjes, maar de kast die we afgelopen zomer onder de trap hebben laten maken, vertoont verbazingwekkend veel groefjes in de zijkant. En putjes in het gedeelte wat mooi vlak hoort te zijn. Daar is onze timmerman dus ook al geweest. Of moet ik zeggen onze eigen sloper?
Ik houd de muur graag heel, dus probeer ik zijn aandacht op iets anders te vestigen. Een kartonnen doos die echt kapot kan. ‘Kijk eens, hier kun je echte stukjes uit zagen.’ Ik doe het voor en snijd met de zaag reepjes karton uit. Levi doet het feilloos na. Eventjes, heel eventjes maar. Dan kan deze nepopdracht hem niet langer meer boeien. Een timmerman werkt immers niet met karton. Levi slentert dus weer richting muur en kijkt me met een brede glimlach aan.
‘Maken?’ vraagt hij met zijn liefste stem, terwijl hij met zijn boor klaar staat om een ‘gat’ in de muur te boren. Ach, denk ik. Een putje meer of minder, wat maakt het eigenlijk uit. ‘Maak er maar iets moois van,’ zeg ik dus. En dat doet hij. De boor draait en Levi straalt. Trots kijkt hij om: ‘Mooi, hè?’ Mijn zoon heeft gelijk: ik heb nog nooit een mooier putje in de muur gezien.




Monique van Hest is moeder van Lone (8), Dante (6) en Levi (2). Op Zwijsenouders.nl vertelt ze over haar belevenissen met Levi.

Om te reageren op deze column, moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen gebruikersnaam, meld je dan hier aan.