Alles over jouw kind op de basisschool

Artikel
Voorlezen kalmeert echt (column) UPDATE DOOR ZWIJSEN 19-11-2008

Tijdens de herfstvakantie gebeurde er iets vervelends. We waren in Den Helder, bij Fort Kijkduin. Daan zag een verrekijker staan, en sprint er enthousiast naartoe. Hij struikelt, en valt met z'n voorhoofd precies op het randje van het opstapje bij die verrekijker. Een misselijkmakend 'tók'. Dan ligt Daan kermend op de grond, met z'n handjes voor zijn gezicht. Er verschijnt direct een plasje bloed. Ik vraag hem zijn handjes weg te halen en zie een gapend gat in zijn voorhoofd. Het enige wat ik in mijn tas heb om het bloeden te stoppen is een pakje zakdoekjes. Ik ruk er een stapel van vijf uit, en zeg dat hij die tegen zijn hoofd moet drukken.

Rob en Vera waren wat achtergebleven, en komen nu pas aanlopen. Vera ziet het bloed op de grond en op Daans hoofd, en zet het op een huilen. Ze is een van de goedhartigste mensen die ik ken - haar broertje ineens gewond te zien is voor haar een té grote schok.

De medewerkers van het fort wijzen ons de weg naar de EHBO van het ziekenhuis in Den Helder. Rob draagt Daan naar de auto. Daan is heel stil, houdt de zakdoeken goed tegen zijn hoofd, en kijkt - onder de indruk - naar zijn zus. Die loopt nog steeds te brullen, ondanks mijn troostende woorden. Zij verzorgt als het ware in haar eentje het uiten van de schrik voor ons alle vier.

Als Daan in de auto zit, kijk ik nog even naar de wond. Het is een soort winkelhaak, de huid zit nu gelukkig weer over het gat heen. Het bloedt vrijwel niet meer; dat stelt me toch wat geruster. Eenmaal goed en wel op weg naar het ziekenhuis, begint Daan pas te jammeren. En dan wordt Vera meteen stil. Ze pakt haar boek ('De verschrikkelijke ijstaart' van Daphne Deckers, met gedichten over eten), en met een bibberige stem zegt ze: "Daan, wat wil je horen?" Daan wijst een gedicht aan en dan begint Vera te lezen. Eerst nog met de tranen in haar stem, maar algauw leest ze vol verve. We worden er alle vier rustig van. Zo komen we het kwartiertje waarin we het ziekenhuis zoeken gemakkelijk door. Voorlezen kalmeert echt, dat blijkt maar weer.

In het ziekenhuis kreeg Daan twee hechtingen en ook nog lijm op de wond. Het heelt inmiddels gelukkig heel netjes - zelf vindt hij het littekentje lijken op dat van Harry Potter (maar dan overdwars).


Roos de Bruyn (41) is getrouwd met Rob; ze hebben twee kinderen: Vera (10) en Daan (7). Roos werkt als taalkundige bij het Genootschap Onze Taal en op Zwijsenouders.nl vertelt ze over de taalontwikkeling van haar kinderen.

Getipt: