Home

Iris kan fietsen. Zonder zijwieltjes!
Ze vond het fietsen al een tijdje danig interessant. Het liefst liep ze met Esmee’s oude fiets rond. Eerst haalde ze hem uit de garage om er vervolgens mee door de tuin te lopen. Bij de zandbak zette ze hem geroutineerd op de standaard en bakte een paar taarten. Daarna liep ze met de fiets aan de hand naar de trampoline. Fiets weer op de standaard en even springen. Héérlijk, fietsen!

Gelukkig voor haar krijg ik het lumineuze idee om het zadel lager te zetten. Vanaf dat moment kan ze met haar tenen bij de grond en dat verandert de zaak aanzienlijk. ‘Mama, kijk eens,’ roept ze, als ik thuis kom, ‘ik kan fietsen!’ Van trots valt zij bijna van haar fiets en val ik achterover van verbazing. Ze kan fietsen. En ze kàn het niet alleen, ze lééft ervoor. Steeds hetzelfde rondje, vol overgave. Haar gezicht geeft bijna licht, zo straalt ze. Iris fietst, dus ze bestaat, zo iets.

Eerst valt ze nog regelmatig. Ook leuk om te zien, want als ze op de grond ligt, stroopt ze eerst haar broekspijpen op en controleert ze haar knieën. Ziet ze bloed, hoe weinig ook, dan begint ze te huilen, ziet ze niks dan rolt ze haar pijp naar beneden en stapt weer op. Maar het vallen wordt met de dag minder, het fietsen met de dag beter.

Ze leert zichzelf allerlei nieuwe dingen: op de bagagedrager zitten en fietsen, met mij op de bagagedrager en dan fietsen en op de pedalen stáán en fietsen. Af en toe valt ze, maar dan checkt ze haar knieën en staat weer op. Twee seconden later fietst ze weer haar rondje, terwijl ze luidkeels zingt: ‘En wie rijdt daar door zijn paard door de krairie? Het is Cowboy Billy Boem door de boeven zeer vervreesd …




Gerdi van Rest is moeder van Carlijn (7 jaar), Esmee (6 jaar) en Iris (3 jaar). Op Zwijsenouders.nl vertelt ze over de ontwikkeling van haar jongste.

Om te reageren op dit artikel moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen gebruikersnaam, meld je dan eerst aan.